آرش، اسطوره‌ی ایثار؛ میهن دوستی در آثار سیاوش کسرایی

فعالیت ادبی کسرایی از دههٔ ۱۳۳۰ جدی‌تر شد و او به‌تدریج به عنوان شاعری با نگاه اجتماعی شناخته شد. زبان شعر او ساده، تصویری و نزدیک به زبان گفتار است و در بسیاری از آثارش دغدغه‌های انسانی، اجتماعی و ملی دیده می‌شود. کسرایی در طول زندگی خود مجموعه‌های متعددی از شعر منتشر کرد که از میان آن‌ها می‌توان به «آوا» ، «آرش کمانگیر»، «خون سیاوش»، «با دماوند خاموش»، «سنگ و شبنم» و «به سرخی آتش به طعم دود» اشاره کرد.

معروف‌ترین اثر او منظومهٔ «آرش کمانگیر» است که در سال ۱۳۳۸ منتشر شد و خیلی زود به یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار شعر معاصر ایران تبدیل شد. این منظومه با الهام از اسطورهٔ کهن آرش، مفهوم فداکاری برای سرزمین و مردم را بازآفرینی می‌کند و از مهم‌ترین نمونه‌های شعر حماسی در ادبیات معاصر فارسی به شمار می‌آید.

کسرایی در سال‌های پایانی زندگی مدتی را در خارج از ایران گذراند و سرانجام در سال ۱۳۷۴ در وینِ اتریش درگذشت. آثار او همچنان در میان دوستداران شعر معاصر خوانده می‌شود و نام او بیش از هر چیز با منظومهٔ «آرش کمانگیر» و نگاه اجتماعی و انسانی‌اش در شعر فارسی شناخته می‌شود.