فروردینگان,بزرگداشتی برای گذشتگان

فروردینگان، جشنی که برآمده از آیین زرتشتیان برای ادای احترام به فروهر درگذشتگان شناخته می‌شود. این جشن یکی از صدها جشن کهن مربوط به ایران باستان میباشد که نه تنها حال را به گذشته پیوند می‌دهد و پلی میان باورهای دینی و احترام به گذشتگان است. بلکه میتواند آغازگر برکت در آغاز سال نو برای آینده نیز باشد.

فروهر، جوهر الهی:

درباور های زرتشتیان انسان به سه بخش تقسیم میشود:

تن (tanu)، که نمایانگر جسم اوست
روان(urvan)، روحی است که پس از مرگ قضاوت خواهد شد
فروهر(fravashi) که مربوط به بخش الهی اوست

فروهر از عمیق ترین مفاهیم معنوی است. آن را میتوان نوعی جوهر الهی، نیروی محافظ و بخش ازلیِ وجود انسان دانست که پیش از تولد وجود دارد و پس از مرگ هم باقی می‌ماند. جالب است که روان پس از مرگ به پل چینوی برای داوری خواهد رفت اما فروهر به جهان مینوی بازخواهد گشت. درواقع فروهر گناهکار نمی‌شود بلکه همیشه پاک باقی می‌ماند.

فروهرهای نیاکان باوری اسطوره ای از زرتشتیان:

در اسطوره‌ها گفته می‌شود فروهر نیاکان پس از مرگ همچنان از خانواده و سرزمین خود محافظت می‌کنند. به همین دلیل ایرانیان باستان به آن‌ها احترام زیادی می‌گذاشتند.
باور داشتند فروهرها می‌توانند:
– از شهرها محافظت کنند
– به باران و برکت کمک کنند
– در جنگ‌ها یاری دهند
– از خانواده‌ها نگهبانی کنند
در اوستا حتی گفته می‌شود فروهرها از رودها، کوه‌ها و سرزمین ایران هم محافظت می‌کنند

چگونگی بزرگداشت فروردینگان :

در آیین زرتشتی باور داشتند، در ده روز آخر سال (پنجه) فروهر درگذشتگان به زمین برمی‌گردند و به خانهٔ خانوادهٔ خود سر می‌زنند.
• آیا خانه پاک است
• آیا خانواده هنوز یادشان را گرامی می‌دارد
• آیا در آن خانه نیکی و راستی وجود دارد
واگر خوشنود شوند برای آن خانواده برکت,خوشبختی و محافظت به همراه می‌آورند.
این باور یکی از ریشه‌های خانه‌تکانی نوروز و جشن فروردینگان است.
پس به همین دلیل است که مردم در این روز بخصوص آیین ها و مراسم هایی که انجام میدادند عبارت بوده از:
• تمیز کردن خانه‌ها و آماده کردن محیط برای استقبال از فروهرها
• روشن کردن آتش، چراغ یا شمع (نماد پاکی و روشنایی)
• چیدن سفره‌ای شامل گل، آب، آینه، عود، میوه و خوراکی
• رفتن به آرامگاه‌ها، تمیز کردن قبرها و گذاشتن گل
• خواندن اوستا و نیایش برای آرامش روان درگذشتگان
• پخش خوراکی و خیرات میان مردم یا نیازمندان

فروردینگان در فضای نوروزی جلوه می‌کند؛ زمانی که زمین از خواب زمستان برمی‌خیزد و جهان با نفس بهار دوباره زاده می‌شود. نوروز جشن آغاز زندگی و نوزایی طبیعت است، اما فروردینگان نگاه را به ژرفای گذشته می‌برد؛ به فروهرهای نیاکان که در جهان مینوی نگهبان نسل‌های پس از خویش‌اند.
در این آیین، زندگی همچون رشته‌ای پیوسته میان گذشته و اکنون دیده می‌شود؛ نوروز یادآور آغاز دوبارهٔ زندگی است و فروردینگان یادآور ریشه‌هایی که این زندگی بر آن‌ها استوار است. پس پیام این جشن این می‌تواند باشد که انسان بدون یاد و احترام به نیاکان، پیوند خود را با سرچشمهٔ هستی از دست می‌دهد.