بیانیه ژاویز اسفندماه ۱۴۰۴

به نام آفریدگار دانا

تنیده یاد تو در تار و پودم؛ میهن ای میهن

بود لبریز از عشقت وجودم؛ میهن ای میهن

ایران، ای میهن همیشه جاوید، ای خاک زرین، از تو می‌خواهیم چون گذشته، با صلابت از دل این روز های سخت گذر کنی و می‌دانیم در پایان این تویی که می‌مانی؛ ولی بدان ما نیز، چون تو استقامت خواهیم کرد؛ چراکه فردوسی بزرگ به ما آموخته،وطن آنچنان با ارزش است که حفظ وسعت آن از گزند دشمن ارجح است به حفظ جان های ما.

ساکنین این آب و خاک از دیرباز تا کنون، هراسی از آورد با دشمن نداشته اند؛ این وطن زادگاه رستم است و جز اینش انتظار نمی‌رود. امروز نیز مردم با سلاح میهن پرستی پشت بدخواهان ایران را به خاک خواهند مالید.

امّا آن چیزی که برای هیچ‌کس، در هیچ‌کجای جهان آرزو نمی‌کنیم، جنگ است؛ جنگ، پدر را از فرزند، معشوق را از عاشق و شوق را از زندگی جدا می‌کند؛ جنگ جدال قدرت ها است که زیانش، برای مردم می‌ماند. شمار جان هایی که در جنگ از دست می‌روند، تنها یک عدد نیستند؛ هر جانی که از میان می‌رود، حامل قصه ای است، از فراز و نشیب های یک زندگی که امروز، دیگر وجود ندارد و با رفتنش، دل اطرافیانش را آکنده از اندوه می‌کند. پس چاره ای نمی‌ماند جز محکوم کردن جنگ؛ نه فقط این جنگ، که هر جنگی در هر جای این کره خاکی.

اکنون امید ما این است که، در پس این جنگ، آینده ای روشن، برای ایران و مردمانش در انتظار نشسته باشد؛ از صمیم قلب آرزو داریم، این کشور حتی یک بار دیگر هم درگیر جنگ نباشد، کودکانمان از آموختن باز نمانند و در گوش نوزادان وطن صدای لالایی به انفجار بدل نشود.

از یزدان پاک می‌خواهیم، هم‌میهنانمان را از گزند جنگ حفظ کند و فردای میهن را سرشار از صلح و عشق و داد کند.

به امید بهروزی ایران؛ خانواده ژاویز